Fietsen door Paramaribo en andere onverwachte gebeurtenissen

Lieve allemaal,

Hierbij weer een berichtje over mijn leven in Paramaribo.

In het ziekenhuis begin ik zo langzamerhand al aardig te wennen aan de procedures en werkwijze zoals die hier gebruikelijk is. Dit is eigenlijk verbazingwekkend snel gegaan. Wel een heftig weekje achter de rug. Dan merk je dat het toch wel uit maakt in welk land van de wereld wordt geboren. Ze blijken hier geen beademingsapparatuur voor kleine te vroeg geboren kindjes te hebben. Er werd een veel te klein kindje veel te vroeg geboren (na 24 weken ipv 40 weken). Mij werd duidelijk gemaakt dat iig tot 12 uur ‘smiddags gekeken werd wat het kindje ging doen. Toen het om 12 uur nog ademde werd er met voeding gestart. Het kindje is toch  nog 12 uur zelfstandig blijven ademen. Dan ga je toch een beetje “wat als…” gevoel. Hoewel  24 weken in Nederland ook wel een randgeval was geweest.

Daarnaast heb ik donderdagavond met de hand een wisseltransfusie gedaan. Ik weet niet hoe dit in Nederland gaat want daar heb ik het niet mee gemaakt…. Een wisseltransfusie  doe je als een kindje zo geel wordt door de afbraak van rode bloedcellen dat de afbraak stof een gevaar vormt voor de hersenen…….. Ik heb donderdagavond 2 uur met de arts-assistent 15 ml bloed uit het kindje gehaald en 15 ml bloed uit een transfusiezak teruggegeven aan het kindje.

Vanaf maandag krijg ik mijn eigen patienten op de afdeling. mijn eerste patient heb ik vrijdag al opgenomen, helaas ziet het er voor haar niet al te rooskleurig uit…….De afdeling ziet er hier wel anders uit dan in Nederland. In nederland is er een aparte couveuse afdeling en afdeling Kind&Jeugd. Hier is alles bij elkaar. Er is een aparte couveuseafdeling, een babykamer voor kinderen die bezig zijn van de couveuze naar de wieg te gaan of nog in een wieg horen. Daarnaast is er een peuter en een kind/jeugd zaal. In Nederland zijn er 1 of 2-3 persoonskamers, maar hier zijn deze zalen voor 6 tot 10 kinderen. Tenslotte is er nog een aparte gang met de boxen, waar kinderen die met een infectieziekte worden opgenomen om verspreiding te voorkomen apart worden gelegd.

Gisteren zoals ik van plan was een beetje op tijd, maar toch was het al behoorlijk warm, richting de grote Markt gelopen. Daar aangekomen eerst het gedeelte bezocht waar de medicijnmannen en vrouwen kruiden en drankjes verkopen. Heel interessant en veel gebruikt in Suriname. Daarna doorgelopen naar de normale markt.

Ondertussen werd ik aangesproken door een Surinamer die zei Hagenees te zijn en vroeg wat ik was. Hij woont al 29 jaar in Nederland en was nu voor een jaar hier om dingen te regelen. Hij nodigde me uit om voor me te koken. Als vrouw alleen kon ik daar natuurlijk niet op ingaan. Dus weigerde ik resoluut. Na aandringen toch een drankje te hebben gedronken en te hebben gekletst had ik het gevoel dat ie wel te vertrouwen was. Sorry mam, aan jouw heeft het niet gelegen……

Hij gaf aan dat er verder niets achter zat, maar dat hij graag kookt en dat er nog een paar vrienden zouden komen eten. Samen in de bus gestapt om eerst bij zijn broer eten te brengen van de markt. Daar bleek dat zijn broer op het land van zijn moeder woont in een geimproviseerd huisje omdat het huis vorig jaar is afgebrand. Ze zijn nu bezig om alles schoon te maken om weer een huis te kunnen bouwen. Op het erf stonden enorme bomen dus in de schaduw Parbobier (het nationale bier van suriname) gedronken en tegelijkertijd iets geleerd over de verschillende fruitbomen die op het erf groeien en de bloemen die daar als parasieten weer ingroeien. Toen met de taxi naar zijn huis. Daar heb ik geleerd om rijst met kouseband en gedroogde garnalen te koken en een koolgerecht. Verder liet hij me krab proeven die hij de vorige dag had gemaakt. Ik heb voor het eerst van mijn leven krab gegeten. Lekker, maar netjes eten was er niet bij, het idee was dat je met je tanden de poten kapot beet en dan het vlees eruit pulkt. Ondertussen kwamen er nog een broer en twee vrienden langs. Een beetje gezeten op de veranda en een beetje gekletst. Interessant is dat dit eigenlijk de favoriete dagbesteeding is van Surinamers. Gepraat over de verschillen tussen Nederland en Suriname over familie en hoeveel familieleden in Nederland wonen en waar. Aan het eind van de middag weer keurig thuis afgezet. Ik mag nog een keer mee als ze gaan vissen…. we gaan het zien.

Vanmorgen was het plan om met de Postboot over de rivier mee te liften langs verschillende plantages langs de suriname rivier die niet over weg zijn te bereiken. De boot zou om 7 uur vertrekken. Om 6 uur ging mijn wekker, maar het regende een echte tropische bui, die om 6.20 nog steeds niet voorbij was. Ik zag een boottochtje met een toch al niet zo geweldig uitziende boot in de regen niet echt zitten. Dus heb ik me nog een keer omgedraaid en is het me eindelijk gelukt een beetje uit te slapen. Om 10 uur was de regen nog steeds niet opgehouden en stonden de straten inmiddels helemaal blank. De buren van het hostel wonen in een niet zo’n mooi huis en hun huis loopt onder als het regen. De eigenaar van het hostel heeft aangeboden dat ze zand kunnen krijgen om het erf op te hogen, waar dat hebben ze geweigerd. Nu een paar uur later staan de bermen nog steeds onder water en dreigt het alweer te gaan regen…..

Tenslotte heb ik na alle taxi frustaties besloten om een fiets te huren. Het was even wennen want ze rijden hier als gezegd LINKS….. maar na een paar dagen ben je daar ook aan gewend. De barman van beneden bij het hostel had de weg helemaal voor me uitgetekend dus het was makkelijk te vinden. Wel vertrek ik op tijd om voor dat de zon echt fel wordt in het ziekenhuis te zijn. Want het is hier warm. Gisteren voor de regen was het zo benauwd . de krant zei dat het 29 graden was met een gevoelstemperatuur van 38 graden. ‘s middags als ik om 15 uur klaar ben schijnt de zon volop en ga ik meteen douchen als ik thuis kom…daarna klets ik meestal even met de kok en barman van beneden terwijl ze me koud water met ijsblokjes en koffie voeren. De kok vertrekt binnenkort naar Nederland voor een opleiding en heeft al een tijdje in Nederland gewoond, dus dat levert altijd wel interessante gesprekken op.

Gisteren weer hele gesprekken gehad met de beheerdster va n het hostel die hier lerares is maar ook lang in Nederland heeft gewoond. Paramaribo is eigenlijk een groot dorp. Iedereen kent elkaar of in ieder geval de familienaam…. Als je zegt waar je logeert vragen ze meteen, die en die woont ook in die straat ken je die ook, of die en die werkt ook in het ziekenhuis, ken je die al? Ook als ze horen dat ik in Amsterdam woon, vragen ze meteen waar en of ik familie van ze ken.  De krant bestaat hier dan ook voornamelijk uit lokaal nieuws en met de aanstaande verkiezingen in mei van dit jaar zijn de politieke partijen zich al aardig bezig te profileren. Buitenlands nieuws vindt je ergens op pagina 10 en niet erg uitgebreidt. Ik kijk dus wel als ik tijd heb het NOS journaal om een beetje op de hoogte te blijven.

Hoewel het politieke klimaat hier nu stabiel lijkt, zijn er toch mensen bang dat veel mensen tegen deze regereing gaan stemmen en juist voor  de partij van Bouterse.  heb wel al wat mensen gesproken die ondanks de processen die nu lopen, nog steeds achter Bouterse staan omdat het toen allemaal beter was of zij hebben er in ieder geval van geprofiteerd. Ik vind het allemaal wel interessant, maar probeer me er niet teveel in te mengen en hou me op de vlakte.

Het internet is vandaag behoorlijk snel .. .dus ga wat foto’s proberen te uploaden……helaas, helaas internet is nog niet zodanig snel dat het uploaden  werkt.

Volgende weekend heb ik dienst, maar hopelijk wel tijd om te bloggen, met het supersnelle internet van het ziekenhuis……ik hoop jullie dan meer te kunnen vertellen over mijn werk op de afdeling. Ga nu nog even iets drinken met meisje dat ik ken van het ziekenhuis en die ik net in het internetcafe tegen kwam. Tot snel… Oja volgende week maandag ga ik ook nog verhuizen naar een studentenhuis met internet, ga proberen na volgend weekend wat foto’s  te plaatsen.