Lieve allemaal,

Na 8 weken stage, een week bij de Medische Zending en nu dan vakantie, lijkt er dan toch langzaamaan een einde te komen aan mijn verblijf in Suriname. Gisteravond al een soort van afscheidsetentje met mijn huisgenootjes Lekker Europees gegeten bij Zus&Zo mmmmmhm!

Heerlijk dat varen over de rivier. Ik zou echt uren door kunnen varen, ware het niet dat je een beetje een houten kont krijgt van die bankjes in de korjaal. Varen langs alle mooie dorpjes met bij elk dorpje verschillende wasplaatsen, waar mannen en vrouwen, maar toch mn. vrouwen aan het wassen, afwassen, kleding wassen of eten schoonmaken zijn. Prachtig om te zien!

Langs de Boven-Surinamerivier: eten schoonmaken, afwassen, kleding wassen....

Na een half dagje in Paramaribo, vertrokken we afgelopen dinsdag alweer richting het binnenland. Na een uurtje wachten op “schiphol” zoals de Saramaccastraat ook wordt genoemd, onszelf vermakend met krant lezen en mensen kijken, vertrokken we richting Atjoni. Natuurlijk moest er eerst nog even langs de bouwmarkt gereden worden om wat zakken cement op te halen en werden er nog wat mensen onderweg opgepikt. Ik kende de weg al, maar omdat het toch wel behoorlijk had geregend was de weg af en toe een glijbaan geworden en was het toch best spannend of we niet vast kwamen te zitten. Na een toch wel lange rit, Pieter vroeg zich 7 kilometer voor het einde af of er echt wel een einde aan deze weg zat…… kwamen we als een van de eerste busjes aan in Atjoni. De buschauffeur regelde meteen een bootsman voor ons, alleen moest er natuurlijk nog wel even gewacht worden totdat er meer passagiers waren. Na een uurtje wachten konden we dan toch vertrekken……zonder andere passagiers maar er moesten nog wel hier en daar pakketjes worden afgeleverd en onderweg liften wel wat passagiers mee. Ik kende de weg dus kon Pieter dit keer alle dorpjes aanwijzen inclusief de medische posten. Na een dik uur varen kwamen we bij Ladoani, waar ik dus een weekje had gewoond. Daarna was de rivier voor mij ook onbekend terrein…. maar niet snel daarna waren we al in Menimi. We kregen een hartelijke ontvangst van Mandje, de eigenaar van het resort en werden ontvangen met koffie/thee en een soepje. Er waren nog 2 andere gasten. ‘s Avonds met hen en Mandje de Kaaimannentocht gedaan, wat nog een heel avontuur werd aangezien er echt een flinke tropische regenbui losbarstte toen we midden op de rivier waren, waardoor het zicht werd belemmerd en de bootsman ook niet meer leek te weten wat stroomop- of afwaarts was (het was pikkedonker). Maar…..we hebben wel een kaaiman…liever gezegd kaaimannetje gezien. De volgende dag nog een dorpswandeling gemaakt door Nieuw Aurora (dorp naast Ladoani waar ik naar de kerk was geweest) en Ladoani. Nog even alle zusters en broeders gegroet en Pieter heeft gezwommen in de sula (=stroomversnelling) van Gunsi.

Pieter in de Sula voor Menimi

Ons huisje op Menimi

Woonhuis in het dorp Nieuw Aurora, ongeveer zoals ons huis op Apia Pati

 

Menimi betekent Herinner mij, wat we zeker zullen doen……….we vertellen jullie waarom zodra we thuis zijn.

Dezelfde middag verder “naar boven” zoals verder stroomopwaarts word genoemd. Na opnieuw een mooie tocht van 2,5 uur per korjaal met onderweg inmiddels de bekende pakketjes afleveringen kwamen we aan op het andere “resort” Apia pati. Hier werden ontvangen door Papade en zijn familie. Alhier ondanks de soms lastige communicatie een mooie tijd gehad en kennis kunnen maken met het echte Saramaccaanse leven zonder stromend water, maar baden in de rivier. Door Papade en zijn dochter op donderdag langs een traditioneel dorp en verschillende kostgrondjes (zeg maar moestuinen in het bos) door “het bos” naar de Ananasberg gebracht, een rotsformatie in de jungle waarvandaan je een prachtig uitzicht had over de wijde omtrek. Omdat de rots hoog ligt en weinig aarde bevat, groeide er ook cactussen. Helaas geen rijpe ananassen gevonden . Gistermiddag teruggevlogen vanaf vliegveld Djoemoe, met schitterend uitzicht over de Boven-Surinamerivier vanuit het vliegtuig, en lekker snel weer in de stad.

Maandagochtend rond 7 uur in de ochtend verwachten we weer op Nederlandse bodem terug te keren……tot snel!

lieve allemaal,

Opnieuw even in “de stad” terug van onze trip met onze Mitsubishi Pajero 4WD (fourwheeldrive; voor opa’s en oma’s onder ons dit is vierwielaandrijving (ipv normaal 2wielaandrijving) ) Zaterdagochtend rond 8.15uur bij het autoverhuurbedrijf (gingen om 8 uur open) “sorry we’re closed” Toch maar even bellen, “ja ik kom er zo aan” dus maar even rustig de krant gelezen. Ja en dan moet je dus op weg gaan in een auto met het stuur aan de rechter kant! en een automaat! Alles in de auto dus ook aan de andere kant dan ik gewend ben. Gelukkig went dat snel, alleen gingen toch nog steeds de ruitenwissers aan als ik mijn knipperlicht aan wilde doen.

Daar sta je dan onderaan aan steile helling in de klei in een hangmattenkamp wat achteraf een illegaal goudzoekerskamp bleek te zijn. Verdwaald! Gelukkig werden we wel op weg geholpen door een aantal mannen die daar rondliepen. Duss……auto in de 4WD en flink gas geven en dan kom je (ik,Eva dus) toch ook zo’n steile helling op. Uiteindelijk toch de juiste weg naar boven gevonden, via modderweg omhoog dwars door de jungle met af en toe behoorlijke geulen in de weg en dus de 4WD aan, in het hangmattenkamp van STINASU aangekomen. Daar ons hangmatje opgehangen en wandeling naar de romantische Leo-val en Irene-val gemaakt. Gelukkig konden we afkoelen onder de Leo-val. Na afloop heerlijke koude djogo uit de vriezer gedronken en heerlijke rijst met groenten van Rocky van het restaurant op de berg gegeten.

Pieter met neusbeertje

Eva met een 3tenige luiaard; wat is ie lui!

Schildpad die eieren legt op Galibi

Stand bij Overbridge

Bij de Ireneval

Onze Pajero op de weg van Brownsberg

Stuwdam

Pieter en Eva op het strand van Galibi

De volgende dag weer naar beneden gereden/gegleden naar de stuwdam en toen onder een boom in de schaduw gelunched. Uiteindelijk in Overbridge in een huisje terechtgekomen, na een zwemmetje, in ons hangmatje genoten van de zonsondergang.

Nu dus weer even in Paramaribo. Om morgen weer te vertrekken vanaf “Schiphol” naar Atjoni en daarna richting het resort Menimi (vergeet me niet), om de volgende dag verder de rivier op te gaan naar de splitsing bij Djumu (mochten mensen nog op Google Earth willen zoeken). Vrijdag zullen we weer terugvliegen richting Paramaribo. wordt vervolgd……

Lieve allemaal,

Daar sta je dan in het pikkedonker op het strand. Voor ons “banden” sporen alsof er een terreinwagen het strand op is gereden. Dit blijken schildpadden-sporen te zijn en terwijl we staan te wachten met onze groep, omdat de gids polshoogte is gaan nemen verderop op het strand, komen er voor onze neus nog 2 schildpadden het strand op gelopen. Wat zijn ze groot! De gids leidt ons naar een schildpad die eieren aan het leggen is. Deze vrouwtjes schildpad heeft eerst een plekje gezocht om haar eieren te leggen, vervolgens heeft ze het schoongeveegd en een kuil van zo’n 50-70cm gegraven. Als wij bij haar komen is ze zodanig in trance dat we rustig bij haar kunnen komen en met een zaklantaarn op de achterkant van de schildpad kunnen schijnen en zelfs de eieren even kunnen vasthouden. Over 8 weken zullen de eieren uitkomen. De kleintje zullen er 4 dagen over doen om uit het ei en die diepe kuil te kruipen, maar 1 op de 1000 zal de volwassen leeftijd bereiken. Terwijl we met onze groep om deze eieren leggende schildpad stonden, kwam een andere veel grotere en oudere schildpad aangelopen en liep bijna tegen ons aan. Na dit grote spektakel nog een aantal schildpadden gezien die nog bezig waren een plekje te zoeken, of alweer op weg terug waren (al dan niet onverrichter zaken, volgens de gids te zien aan de loopsnelheid) Daarna helaas alweer in het pikkedonker terug naar het dorp Christiaankondre, 1 van de 2 dorpen van Galibi.

Donderdagochtend vertrokken met de bus uit Paramaribo met Kim, Pieter en ik en nog 13 andere mensen die deze tour ook hadden geboekt, een bond gezelschap. Over de oost-westverbinding richting Albina, onderweg nog een aantal interessante plaatsen bezocht. Aangekomen in Albina op de boot naar Galibi, alwaar een mooi zandstrand met palmbomen! Een plaatje.

Dit was het even voor nu! Morgen alweer richting Brownsberg en het Brokopondomeer. Maandag weer even in “de stad” om dinsdag voor mij opnieuw, voor Pieter voor het eerst, naar het gebied van de Boven Suriname rivier te vertrekken. wordt vervolgd…….

Na alle mooie verhalen van Eva een kort verhaaltje van mij. Ik ben hier nu een paar dagen en Eva heeft me al heel wat van haar leventje hier laten zien. Een mooi appartementje met hangmatten op de veranda, het ziekenhuis en Paramaribo. Het is hier vooral heel WARM! Dat was dus wel even wennen. Paramaribo heeft meer de sfeer van een dorp, de bebouwing staat ook niet dicht op elkaar. Grappig dat alle bordjes in het Nederlands zijn.

We hebben lekker gegeten aan de Waterkant en we hebben fort Zeelandia bezocht met bastions Veere en Middelburg. Ook de vogelzangwedstrijden op het OnafhankelijkheidsPlein aanschouwd. Maandag hebben we met gehuurde fietsen een mooie tocht gemaakt, eerst over de Wijdenbosch brug (best hoog!) en daarna richting de voormalige plantage Peperpot. Toen door naar Fort Nieuw-Amsterdam. Met een bootje weer terug de rivier over.

Intussen hebben we ook een aardige planning voor de komende dagen. Morgen gaan we naar Galibi om zeeschildpadden te zien. Dit is een 2-daagse tour. Daarna gaan we een 4WD huren om o.a. mee naar Brownsberg te gaan. En volgende week willen we nog naar het binnenland.

 Inmiddels dus al weer een aantal dagen terug in “de stad” Na een weekje in het binnenland, lijkt het in tegenstelling tot Pieter’s eerste indruk, heel wat. Zaterdag iewat zenuwachtig (best raar eigenlijk, je zou denken, je kent m al wat langer dan vandaag) eerst nog even door de winkelstraten gestruind en over de markt gelopen en lekker fruit gekocht. De kranten van hier gelezen, met berichten over leraressen die door rood rijden en me laten informeren over de stakingen. De stakingen gaan door in het Academisch ziekenhuis. Er wordt gestaakt door het verplegend personeel voor een CAO die al wel is beloofd, maar pas in april wordt ingevoerd terwijl ze in december al een overgangspremie hebben gehad (misschien toch een klein beetje verkiezingsstunt? ….) Om 13.30 uur opgehaald door de taxichauffeur en Pieter had mijn instructies goed opgevolgd en kwam als 5de uit de deuren waarna ik hem na 9 weken weer in mijn armen kon sluiten.

Pieter was wat het fietsen betreft wat sneller dan ik, hij zat dag 2 al achterop de fiets en dezelfde dag crossde hij achter mij aan door het verkeer, wat soms best lastig is, want leg maar eens uit waarom je op een bepaalde manier moet voorsorteren, alle straten in het Centrum zijn eenrichtingsverkeer, dus soms heb je echt het gevoel rondjes te rijden (wat soms ook zo is, als je 2 winkels wilt bezoeken die net in een straat liggen, waar je maar op 1 manier kunt inrijden)

Morgen naar Galibi op zoek naar schildpadden, ook zullen we ons nog heel even “aan de franse kant” dus in Europa begeven (we zullen laten weten hoe het is!) Vanaf het weekend het binnenland in eerste met de auto, later met de bus en de boot. Maar we blijven binnen bereik van het mobiele telefoonnetwerk hoor, maak jullie geen zorgen! Als we terug zijn, snel meer verhalen……..

Lieve allemaal,

Ik ben weer terug in de stad (ja zo noemen ze Paramaribo hier, aangezien het de enige stad is) na een weekje op een hoofdpost van de Medische zending (de organisatie die de gezondheidszorg regelt in het binnenland van suriname) op Ladoani.

Na afscheids/verjaardagsfeestje van mijn huisgenootje Laura stond ik de volgende ochtend om 7.30 uur op “schiphol” zoals de Saramaccastraat waar de busjes richting Atjoni in de volksmond word genoemd. Ik werd zowat de taxi uitgetrokken, maar gelukkig had ik snel een busje gevonden en was het eensgeworden over de prijs. Bij het busje ontmoette ik Moene een meisje dat in de 3de klas vd middelbare school zat en nu naar Nieuw Aurora (naast Ladoani) ging om haar Oma op te zoeken. Haar moeder werkt ook voor de Medische zending, maar was nu voor stage in de stad. Dus al snel liep ik met hen door de Saramaccastraat de laatste boodschappen voor Oma te doen. Ondertussen werd ik links en rechts nog een aantal keren herkend en bleken er ook nog wat zusters van het Diakonessenhuis richting Atjoni te gaan.

Rond 9.30 uur vertrokken we dan, maar niet nadat we eerst nog 2 mensen van huis hadden opgehaald, nog twee mensen langs de kant van de weg hadden opgepikt, gestopt hadden om te tanken bij het tankstation, bij de garage om de banden op te laten pompen en bij een cafetaria langs de weg om eten te kopen. Tot de splitsing kende ik de weg nog van vorig weekend. Na de splitsing zou het nog 94 km zijn tot Atjoni, maar dit deel van de weg is nog niet geasfalteerd, een bauxietweg met behoorlijk van kuilen. Ondertussen passeerden we kleine dorpjes, net afgebrande in opbouw zijnde “kostgrondjes” (de stukjes afgebrand bos waar mensen hun groenten verbouwen, zo om de 3 jaar wordt weer een nieuw stukje bos afgebrand of een oud kostgrondje waar inmiddels weer primaire begroeing is ontstaan opnieuw gebruikt). Af en toe leken mijn ogen even dicht te vallen, maar dan zat er meestal net weer een gat in de weg. na een paar uur hobbelen kwamen we aan in Atjoni. Gelukkig wist mijn nieuwe vriendin precies welke bootsman ze wilde hebben, waardoor ik de roepende bootssmannen kon negeren. Na wat gewacht (dat is na 2 maanden Suriname niet echt meer nieuw) gewissel van baggage in een andere boot, konden we dan toch vertrekken. Heerlijk zo’n rivier met links en rechts alle kleurtinten groen. Ik zat heerlijk (hoewel ondertussen een behoorlijke houten kont), we stopten onderweg bij verschillende dorptjes om mensen afte zetten, iets af te geven, iemand op te halen. Na veel gestop kwamen we aan in Ladoani, waar ik werd verwelkomd door de broeder die dienst had.

Nadat ik me had geinstalleerd en een beetje door het gastenboek had gebladerd, was het tijd om te gaan baden……. in de rivier……… ik heb toch eerst even staan observeren wat de bedoeling was, maar uiteindelijk met bikini het water in gegaan.

De volgende ochtend, zondagochtend, was het ‘s morgens een drukte van beland bij de wasplaats. Tussen de andere vrouwen mijn ontbijtbordje schoongewassen (ik heb niet veel foto’s van mensen, omdat de Saramacaaners geloven dat een foto je ziel steelt) Ik moest ook nog mijn emmer vullen om de WC door te kunnen spoelen, maar die was naar hun oordeel niet schoongenoeg en werd dus even schoongewassen. Daarna richting het dorp Nieuw Aurora gelopen. bij het begin van de dienst was het nog rustig, maar laangzaam zat de kerk toch helemaal vol. De dienst was in het Saramacaans, maar de hoofdbijbeltekst gelukkig ook in het Nederlands. Er werd door iedereen uit volle borst met alle psalmen meegezongen. Wij (“de toeristen”) kregen ook een psalmenboek. Na de kerkdienst kennisgemaakt met 2 Nederlandse toeristen die met een gids een rondwandeling door het dorp zouden maken. Zij had 8 jaar geleden ook co-schap gelopen op Ladoani en wilde dus vanalles weten. De gids gaf dus een rondleiding door het dorp en ik mocht meelopen en werd weer netjes “thuisgezet.” Na het middageten een beetje in mijn hangmat van het uitzicht genoten. Op een gegeven moment kwam er een korjaal (boot van holle boomstam gemaakt, zoals ze allemaal varen hier op de rivier) met een “mast” aangevaren, dit bleek een infuuspaal te zijn. Er kwam een patiente uit een ander dorp aangevaren die we opnamen op de observatieruimte. Verer nog een zwangere vrouw met lichte weeen gezien, ik zou geroepen worden als het zover was: maar ik mocht “niet te vast slapen” uiteindelijk bleek de broeder van dienst zelf zo vast te slapen dat ze een andere broeder riepen die nog niet van mijn komst op de hoogte was.

Gezondheidscentrum Ladoani met op de achtergrond het poligebouw

Mijn slaapkamer in het doktershuis

Alle weertypen waren vertegenwoordigd

Het uitzicht was elk moment weer anders

Mijn “vaste” plek in de middaguren met op de achtergrond mijn afwas/was/baad plek

Maandag was eigenlijk een nationale feestdag, maar dat leek niet iedereen in het dorp door te hebben, dus heb ik toch nog een soort poli gedraaid. Gedurende de week een aantal “tropische” dingen als slangenbeet en Leishmaniasis gezien, maar ook hogebloeddruk patienten en patienten met lichaamspijnen. Dinsdag mocht ik mee naar “beneden” (dit betekent in het binnenland stroomafwaarts) op thuisbezoek, maar chronische ouderen patienten die niet naar de poli kunnen komen en daarom 1x per maand worden bezocht. De andere dagen op de poli doorgebracht, met op donderdag consultatiebureau. Verder met de arts samen de vragen van de kleinere posten in de dorpen om ons heen van de gezondheidsassistenten aldaar beantwoord via de radio en ook patienten overlegd met de stad. Het gebied wat Ladoani bestrijkt ligt van het Brokopondo meer tot meer dan een uur varen voorbij Ladoani. Interessant om te zien hoe de mensen wonen en leven. Woensdagavond naar vakantieresort Anaula gevaren om een Parbo te gaan drinken met een aantal zusters en de arts-assistent. Flink wat Parbo’s erdoor heen gegaan. ‘s Avonds in het pikkedonker over de rivier en “de sula’s” (stroomversnellingen) wist de bootsman nog steeds zijn weg te vinden, bijgelicht door het weerlichten. Nog geen 10 minuten binnen barstte het onweer los met rukwinden. De volgende ochtend bleek het dak van een bijgebouw van de poli te zijn weggewaaid.

Een week die medisch gezien rustig was, maar nog wel wat “tropische” ziekten gezien, verder moesten we onze patient langer in observatie houden dan we wilden omdat in de stad gestaakt wordt in twee ziekenhuizen voor een betere CAO. Het interessantste van deze stage was misschien nog wel het meeleven in het dorp zonder stromend water, met drinken van gekookt regenwater en baden in de rivier. Ik ben de broeders en zusters van de poli ook bijzonder dankbaar voor alle vertalingen van het Saramacaans die ze elke keer zonder morren voor mij deden.

Vanmiddag met het vliegtuig teruggekeerd. Samen met de arts die na 3 weken op de post nu weer een weekje naar huis mag om volgende week weer terug te keren. super snel en weer een hele ervaring zo’n klein vliegtuigje. “thuis” hartelijk ontvangen door mijn huisgenoten en Kim (ze is inmiddels verhuisd, maar kwam toevallig langs) Nog 1 nachtje slapen en dan komt Pieter en gaan we nog lekker 2 weken samen vakantie houden…… ik heb er zin in…….wordt vervolgd

Lieve allemaal,

Het blijft verbazingwekkend hoe snel dingen wennen. Als ik ‘s morgens op de fiets naar mijn werk fiets is het grappig als je je realiseert dat het in Nederland geen 30 graden is. Ik ben gewend aan het drukke voorbijrazende verkeer, het door de file slingeren en het moeten afdwingen dat het tegemoetkomende verkeer gaat stoppen zodat ik af kan slaan. Alleen het toeteren vind ik nog steeds een beetje lastig te interpreteren, omdat ze hier eigenlijk voor alles toeteren, als ze willen afslaan, als jij voor mag, als ze zelf voor willen gaan, als bedankje dat ze voor mochten……..

In het ziekenhuis gaat alles wel zo’n beetje zijn gangetje. Ik heb mijn eigen patienten waar ik verantwoordelijk voor ben en dat ik erg leerzaam. Ik had vandaag mijn eindevaluatie en de conclusie was eigenlijk dat ik een stuk zelfstandiger ben geworden en ook nog wat tropische ziektenbeelden heb leren kennen. In ieder geval een stukje ervaring rijker, ook wat surinaamse cultuur betreft. Ik ben benieuwd wat volgende week in het binnenland gaat brengen……

In het huis zijn vorige week nog twee andere stagiaires aangekomen, zij zijn verpleegkunde studenten die in het zelfde ziekenhuis gaan stage lopen als ik. Vrijdag zijn we met alle huisgenoten gaan eten in het pannekoeken en poffertjes cafe! Mmmmmm!

bord van "onze" broodjeszaak bij het ziekenhuis

bij pannenkoeken en poffertjes cafe met mijn huisgenoten

Parbo bier, Het bier van suriname

 Met de oude en nieuwe huisgenoten hebben we flink gekaart deze week en lopen de gemoederen flink op.
Afgelopen weekend had ik eindelijk tijd om meer van Suriname te kunnen zien. Ik had een tour geboekt bij Trips naar het Brokopondomeer. Bij het wakker worden hoorde ik de druppels op het dak neerdalen. Dus toch maar een taxi gebeld, toen de taxi het terrein van Zin (de verzamelplaats van Trips) opdraaide was het gelukkig droog. Volgens de enthousiaste gids was het een buitje om de kleuren van de natuur wat beter uit te laten komen. We vertrokken met 9 mensen in een busje richting het Brokopondomeer. De gids vertelde bij het verlaten van de stad wat wetenswaardigheden over de stad. We zetten 5 mensen af bij Berg&Dal een adventure park. Daarna ging ik met de 3 overgebleven mensen (een stagiaire met haar moeder en zusje) naar het Brokopondomeer gereden. We hebben eerst de stuwdam bezocht met het uitzicht over het meer.

Stuwdam

Eva en het Brokopondomeer

 

Daarna zijn we naar het dorpje Afobakka aan het stuwmeer gereden, aldaar in een heel klein kroegje iets gedronken, wij zaten aan het Fernandes rood (de nationale frisdrank wordt hier gemaakt door Fernandes) terwijl de overige bezoekers lekker aan het bier en de campari zaten om 10.30 uur ‘s morgens. Na een Surinaams half uurtje kwam de bootsman en zijn compagnon aangevaren en konden we plaatsnemen in de korjaal.  We ging het meer op, op weg naar een eilandje, ondertussen heel veel bomen passerend. Op het eilandje even uitgestapt en gezwommen in het brokopondomeer! Ik heb genoten van het “scheuren” tussen de bomen. Het brokopondomeer is echt HET beeld van suriname dat ik had en waarover ik een aantal jaren geleden een documentaire heb gezien. Op de terugweg nog het dorp Brokopondo bezocht, dit is het hoofd-dorp van het district, maar daar is ook niet veel meer dan een mulo, voor een middelbare school moet iedereen toch echt naar de stad. Verder nog een transmigratiedorp bezocht, dit is een dorp waar alle mensen die vroeg in een van de dorpen op de bodem van het brokopondomeer woonde zijn geplaatst. het ziet er ook heel anders uit dan een “gewoon” dorp. Meer als een vinexwijk, alles super recht. Echt schrijnend om te zien dat deze mensen allemaal zijn verdreven, voor de aluminiumindustrie. Voor marrons is geboortegrond echt super belangrijk, maar met het brokopondomeer is dit ook verdwenen en ook alle graven van alle voorouders die ook heel belangrijk zijn. Er verdwijnen trouwens wel steeds meer bomen uit het brokopondomeer, omdat dit super hard hout is geworden en nu gebruikt wordt voor meubelhout en dus gewonnen wordt.

Bomen van het brokopondomeer

 Zondag werden we wakker met regen …….. De taxichauffeur vroeg zelfs of we nog wel gingen, maar wij gingen gewoon…… bepakt en bezakt met alle huisgenoten richting colakreek. Niet iedereen kon de keiharde muziek van Guus Meeuwis waarderen. Ik was met Kim en Laura vroeg gaan slapen, dus wij hadden nergens last van. Dus toen alle hangmaten geinstalleerd waren in het hutje (eigenlijk bestemd voor 3 hangmatten, maar als je het niet erg vindt om heup aan heup te liggen, passen 7 hangmatten ook wel) lagen en 4 mensen te slapen en waren wij fanatiek aan het kaarten en tussendoor een beetje aan het zwemmen. Tussen de buien door kwam de zon ook nog even te voorschijn. Het was wel duidelijk waarom de colakreek, colakreek heet, want het water ziet er ook echt uit als cola…… Ondanks de regen nog een super leuke dag gehad, had natuurlijk met zon nog leuker geweest. Op de terugweg via de pizzaboys gereden om daar nog even 7 pizza’s op te halen en lekker opgegeten op de veranda.

colakreek

colakreek

 

Sinds maandag woont Kim tijdelijk bij mij in mijn apartementje, wel even wennen, maar super gezellig. gisteren helaas wel eerste hulp moeten verlenen toen we de oven aan wilde steken en er in een keer een super steekvlam uit kwam. Ik dus nog met de taxi naar de apotheek om zalfjes te halen, gelukkig viel het uiteindelijk allemaal wel mee……Gisteravond via skype nog naar de Nederlands TV kunnen (mee)kijken naar het “Sven drama” (Misschien moet je niet overal van op de hoogte willen zijn)

Gek dat de tijd zo snel is gegaan. Ik realiseerde me eigenlijk vandaag pas echt dat ik alweer met de laatste lootjes van mijn stage bezig ben. Vandaag mijn ticket gehaald om volgende week vrijdag terug te komen uit het binnenland en boodschappen gedaan. Vanaf zaterdagochtend vroeg ben ik dus even uit het bereik…… ik zal jullie proberen als ik terug ben te laten weten hoe mijn stage bij de medische zending was.

Lieve groeten vanaf de veranda

 

Lieve allemaal,

Vanaf de veranda voor mijn huisje schrijf ik jullie dit bericht.

Afgelopen week in het ziekenhuis was het redelijk rustig. De arts-assistent had verlof en dus was er elke dag een kinderarts in de kliniek. Er lagen niet zoveel kinderen op de afdeling (hoezo de arts-assistent beweerd dat ik drukte breng), dus was er tijd voor vragen stellen, mijn presentatie van afgelopen vrijdag voorbereiden en ontslagbrieven schrijven (leuk hoor eigen patienten, maar je moet er dus ook de brieven van schrijven). “mijn” patient van de IC kon gelukkig vanaf donderdag weer naar me lachen, wat ik vanaf opname echt nog niet gezien had, verder was hij helemaal fan van het knuffelbeestje dat ik van een van de kinderartsen had gekregen voor aan mijn stethoscoop. “mijn” patient is een jongentje van 2,5 jaar met een aangeboren hartafwijking (voor de medici: AVSD+ ODB + afwijkende aortaimplant) waardoor zuurstofrijk en zuurstofarm bloed zich vermengen in het hart, hij heeft nl. een gat tussen linker en rechter deel van zijn hart. Daardoor zijn de zuurstofwaarden die je meet op de monitor veel en veel lager dan bij andere kinderen, maar het viel me op dat sommige zusters toch eerst weer even een opfris uitlegje nodig hadden voordat ze dat begrepen. (ik had mijn praatje al voorbereid, maar ik zou er zo nog een kunnen houden) Een tot tweemaal per jaar komt er een groep kindercardiologen uit Nederland om alle kinderen hier te zien die een cardiologisch probleem hebben en vorig jaar is gezegd dat hier niets aan te doen is en ze dus niet gaan opereren, ook dat lijkt niet iedereen zich te realiseren. Ik heb echt diep respect voor zijn moeder, die nu 16/17 jaar is en twee jaar geleden dus met zo’n kind geconfroteerd werd, die veel zorg nodig heeft en ook zuurstof thuis heeft. Deze week ook veel tijd gehad om te praten over het Surinaamse zorg systeem. Ik vind het soms frustrerend om te zien dat het zo erg afhankelijk is van welke zorgverzekering je hebt of dingen vergoed worden. Zo hadden we vrijdag een meisje opgenomen met een longontsteking, de vraag is dan, welke therapie ga je starten, maar vraag 2 is altijd, wordt dit verstrekt voor de zorgverzekering, want elke zorgverzekering heeft “een klapper” met welke medicijnen ze vergoeden. We hadden het er ook over met de oudste kinderarts hier, hoe hij aankijkt tegen traditionele geneeswijzen. Hij zegt dat het in sommige gevallen echt werkt, maar dat het ook een delay veroorzaakt. Veel mensen gaan eerst naar het alternatieve circuit en als dat niet werkt pas naar de dokter. In het binnenland zijn het zelfs 3 stappen voordat wij ze zien, omdat ze daar na het alternatieve circuit eerst worden gezien door de medische zending en die moet hen doorverwijzen naar “de stad”.

Het is opvallend hoe snel je toch wendt aan het werktempo (van de vijfde versnelling naar de 1ste teruggeschakeld), de uitdrukkingen “de stad”, “Waar ga je?”, baden, alles is moeten, “moet je eten?” en alles is gaan, “dat ga ik niet kunnen doen”, als je niet in suriname bent, ben ju uitlandig, en ik kom van daar, familileden of nichtjes zijn hier of daar(waar nederland mee wordt bedoeld). Ik betrapte mezelf er deze week op dat ik ook al een beetje zo begin te praten. Er was deze week ook gegiechel alom toen bleek dat ik best wat Sranan Tongo versta. Tenslotte nog een citaat uit het boek “De groeten aan de Koningin” van Karin Anema wat ik aan het lezen ben over de gezondheidszorg: “Anil: ‘Toen ik na mijn afstuderen in Suriname terugkwam, leek het wel het land der blinden waar eenoog koning is. In het ziekenhuis wordt geld verspild, er is geen kwaliteitscontrole, leidinggevenden maken alleen maar geld op, ze houden de mensen dom, en zeggen “houd je mond, je krijgt toch je salaris”. Stel geen vragen en laat iedereen zich met zijn eigen toko bemoeien. Er wordt geen directeur benoemd, ze benoemen, betalen en controleren zichzelf. Mensen op strategische posten gaan liever vissen. Ontwikkelingsgeld verdampt, en als Nederlandse specialisten komen kijken, is dat gewoon medisch toerisme. controle en onderhoud zijn woorden die in Suriname niet bestaan, daar loopt men hard voor weg. Het volk is brood en spelen gewend, het is verpest door Nederland, het is een verzorgd volk’ ‘Wat zoek je hier dan?’ ‘ Het is mijn geboortegrond. Een Zuid-Amerikaans land met een Afrikaanse hoofdstad en een Aziatisch platteland. Ik houd van de natuur en de ruimte en geloof in de toekomst: Suriname heeft veel natuurlijke bronnen – olie, bauxiet, goud en een vruchtbare kuststrook- het zou het Zwitserland van de Cariben kunnen zijn.’ “ Natuurlijk verbeterd het langzaam maar zeker de situatie wel, maar als je hier een tijdje rondloopt krijg je wel af en toe zo’n gevoel van, heeft het allemaal wel zin, al die hulp. alle mooie spullen op de afdeling zijn geschenken uit Nederland, maar de oude apparaten hebben briefjes erop met “warmt niet goed op”, lekker handig als het een couveuse is. Afgelopen week weigerde de zuurstofmeter dienst, kon niets aan gedaan worden want degene met de sleutel van de kast waar de batterijen in lagen was er die dag niet, duss…….. dat betekende dat wij de hele dag niet konden meten…… Afgelopen week een aantal keren tijdens de visite ook gemerkt dat we soms echt te direct worden bevonden, de verpleegkundige stagaire uit Nederland die vroeg waarom deze patient hier nog was, dat was op het randje. Er is dan ook een spreekwoord in het Sranan “Ala nyan bun fu nyan, ma ala taki nog bun fu taki” Alle voedsel is eetbaar, maar niet alles moet worden gezegd. Ondertussen leer ik hier in het ziekenhuis ook veel bij over de verschillende bevolkingsgroepen en hun godsdiensten. Zo is er een vader van een kindje in het couveuse, die zijn kindje niet mag zien voordat er een gebedsdienst is gehouden en dat kan pas als het kindje naar huis mag, dus zit deze vader elke avond op het bankje in de gang een beetje te sms’en en te dommelen tot zijn vrouw terugkomt van de couveuse-kamer.

Afgelopen week pannenkoekenpyama party gehouden met mijn huisgenoot Laura en Kim van nr 49. hoewel het pyama deel niet helemaal was gelukt…..

Lekker hoor, even hollandse lekkernijen!

Vrijdagavond vonden Kim en ik dat we een uitgebreid etentje wel verdiend hadden. Dus wij met z’n tweeen naar Zus&zo. Helaas was Kim’s eerste en tweede keus van de menukaart op, maar uiteindelijk wel lekker europees gegeten. Daarna nog een Cairpirinha gedronken en thuis verder gegaan met Poncha Kuba een soort baileys en het spelletje regenwormen, Helaas wel compleet ingemaakt door Kim, maar een gezellige avond gehad.

Zaterdagochtend met Kim de stad in geweest om voor haar inkopen te doen om naar Nederland te sturen, slippers en hangmatten. Het was super druk in de stad, wat volgens de taxichauffeur te maken had met Valentijn en er waren ook nog allemaal stalletjes van politieke partijen. We liepen tegen een Valentijn’s markt aan waar ze allemaal onwijs kitsche dingen verkochten met heel veel rood, super lachen. ’s Middags heerlijk aan het zwembad van het Krasnapolsky hotel gelegen om eindelijk dan toch maar eens te gaan bijbruinen. Nou dat is gelukt hoor, alleen is het nogal rood geworden, waardoor ik vandaag besloten heb om maar even uit de zon te blijven. Wel opeens een heerlijk vakantie gevoel gekregen!

Het toppunt van vakantiegevoel!

Vandaag zet ik de vakantiesferen nog even door, ik heb vanmorgen uitgebreid ontbeten (je moet toch wat als je in je eentje valentijn moet vieren en daarna 2 wassen gedraaid (waarbij je dus ondertussen al wel een beetje kunt computeren, maar je moet wel om het kwartier in actie komen), moet nog wat mailtjes beantwoorden (mijn internet is vandaag weer super traag dus voor die weg zijn duurt super lang….) en verder een beetje lezen (ik heb nog maar 2 boeken uit sinds ik hier ben en nog geen serie gekeken). Succes met alle sneeuw en ijs daar!

Lieve allemaal,

Ik heb dienst…….het heeeeelllllleeee weekend…….. (ja en dan in Nederland klagen over lange diensten -;) ) en mijn internet lijkt er thuis uit te liggen. (ik heb nog geen tijd gehad om de huisbaas te bellen aangezien ik in het ziekenhuis was), vandaar dus dit korte berichtje uit het ziekenhuis.

Vorige week zijn meeste huisgenootjes op een na, dus naar de buren vertrokken, dus het was rustig op de veranda. Verder is er vorige week maandag een collega co-assistent uit Rotterdam op de afdeling gekomen. Wel gezellig om ervaringen een beetje te kunnen uitwisselen. Woensdagavond had ik dienst en had ik gelukkig net mijn eten op (voor Nederlandse begrippen zelfs heel vroeg) half 6 (mijn huisgenootje had honger) toen ik gebeld werd. Kindje gezien en opname geregeld en toen toch nog maar even blijven hangen om te voorkomen dat ik half 10 of zo nog een keer gebeld zou worden. Vrijdagavond begon de dienst dus al om 14.00 uur, ‘s avonds door mijn nieuwe huisgenoten verwend, zij hadden boodschappen gedaan en ik hoefde alleen maar aan te schuiven. Lekker luxe! Gisteren wel de hele dag bezig geweest in het ziekenhuis met de afdeling met 3 kinderen op de Intensive Care, babykamer en eerste hulp. Niet heel druk, ook nog brieven getypt, maar toch de hele dag bezig geweest. Toen de arts-assistent al bijna weg was en ik nog even een rondje liep en weg wilde gaan kwam er nog een kindje met ernstig zuurstof tekort ter wereld. Kreeg ik opeens een blauw kind in mijn hand gedrukt, toen kreeg ik het zelf ook een beetje benauwd….. Gelukkig draaide de arts-assistent net de poort uit dus kon ze weer rechtsomkeerd maken. (ze was al zo blij dat ze had moeten komen omdat het mij niet gelukt was om een nieuw infuus te zetten bij 2 kindjes op de IC, maar we hebben nu afgesproken dat ik toch echt eerst mag oefenen met kinderen prikken op een “normaal” kind)

Toen ik op de fiets eindelijk om 18.30 uur naar huis ging om te kunnen gaan baden (echt surinaams voor douchen), was dat laatste eigenlijk al niet meer nodig zo’n tropische bui kwam er naar beneden. ‘s Avonds was er een etentje van de afdeling (wat om 19uur begon dus ik was sowieso al te laat), alle zusters opgetut aan tafel, gezellig gekletst. Opvallend hoe een grote rol het geloof speelt in het werk. Het etentje werd geopend met de dagtekst uit een dagteksten boekje (hoe leg je dat uit aan mensen die dat nog nooit hebben gezien? Zeg maar een agenda met een bijbeltekst voor elke dag van het jaar) en besloten met een lied over liefde, verbondenheid en God. We kregen ook nog allemaal een roos, omdat het thema van het etentje “liefdesmaal” was. Om 22 uur met de taxi naar huis gegaan en de taxichauffeur was heel vrolijk en ging een liedje voor mij zingen…. best grappig. … alleen was ik niet (meer) zo heel erg in de stemming en vooral heel blij om mijn bedje te zien.

Vanmorgen door bijna verlaten straten van Paramaribo richting het ziekenhuis gefietst. De portier die ook vrijdag en zaterdag werkte begon alweer te kletsen dat hij het maar wat vond dat ik er nu alweer was. De visite gedaan op de babykamer en de IC en nu nog een beetje aan het brieven typen. Ik denk dat ik het pand zo maar eens ga verlaten……

Voor aankomende weken werk ik in het ziekenhuis dus vooral nog aan mijn zelfstandigheid in mijn werk, wat ik nu blijkt nog best lastig vind. Maar aldoende leert men… dus daar ben ik nu hard mee bezig. Aankomende week gelukkig geen dienst…….dus ga nog wel leuke dingen plannen met mijn huisgenoten, ook eens bedenken wat ik volgend weekend wil gaan zien…… wordt vervolgd…….

Ik “woon” nu een maandje in suriname, een maandje waarin ik veel heb geleerd over mezelf maar ook over de cultuur en geschiedenis van Suriname.

Bij Suriname dacht ik in eerste instantie altijd aan “een beetje Nederland” maar in de praktijk is het toch wel anders. In 1975 werd Suriname onafhankelijk en sindsdien heeft het een soort haat/liefde-verhouding met Nederland. Aan de ene kant wil het onafhankelijk zijn en zichzelf bedruipen, aan de andere kant woont de helft van de Surinamers in Nederland waardoor er voor individuele familie veel steun uit Nederland komt, maar ook voor heel veel instellingen komt steun uit Nederland.

De tijd lijkt hier soms een beetje te hebben stilgestaan. het riool is aangelegd door Nederland, maar geld om nieuwe putdeksels te kopen of het te onderhouden lijkt er soms niet te zijn. Vandaar dat het bij het fietsen oppassen is dat je wel om de rioolopeningen zonder putdeksels heen rijdt.

Nog een paar verschillen die snel wennen, maar wel aanwezig zijn.

er zijn hier 2 soorten stopcontacten nl. met 110 V en 220V. In het ziekenhuis zijn er dus aparaten die op een van beide kunnen. Meestal geen probleem, totdat je met spoed een couveuse op de Operatiekamer nodig hebt en ze elke keer 110V met 3 pinnetjes sturen en ze dat stopcontact nu net niet hebben op de operatiekamer.

De meeste supermarkten zijn kleine winkels waar je van alles voor de dagelijkse levensbehoeften kunt komen. Hier in de buurt hebben we zoals gezegd “de kleine” en “de grote” Chinees, twee supermarkten een kleine en een grote. De grote heeft als voordeel dat ze ook wat verse groenten hebben en veelll klantvriendelijker zijn. De supermarkt zijn mn in handen van Chinezen en die zijn ook op zondag open en ‘s avonds. De grote chinees, is wel chinees, maar ook een beetje Javaans en gaat om 17 uur dicht. De echte grote supermarkten zijn in handen van Javanen. Daarnaast heb je nog super de luxe supermarkt die alle dagen open is. Als je een beetje “eigen” merk producten neemt is het nog wel te betalen. Maar je kunt er ook daniokwark kopen voor 25 SRD (=6euro)

Het prijsniveau is hier trouwens wel heel afhankelijk van het product. De lokale groenten en fruit is niet duur. 6 puntbroodjes bij de chinees kosten 1,50 SRD (=37 cent) Maar geimporteerd fruit zoals appelen is weer duurder. Kaas is ook geimporteerd en dus ook behoorlijk aan de prijs (ik geloof 7 SRD)

‘s morgens eet ik hier meestal yoghurt of een broodje, dan eet ik tussendoor in het ziekenhuis een broodje wat ik meeneem van thuis en ‘s avonds warm. Gisteren haalde ik een klein portie bami met sate voor 10 SRD (2,50 euro) en van de bami wat dus een klein portie was kan ik nog een keer eten. Het is hier eigenlijk gebruikelijk om als je uit je werk komt (rond 15 uur) of uit school (rond 13uur) om de warm maaltijd te gebruiken, maar dat is bij mij nog niet echt ingeburgerd. Daarbij vind ik af en toe rijst met kip best lekker, maar ik heb af en toe ook heel erg behoefte aan aardappelen of pasta.

Wat dus een beetje hetzelfde is is het nederlands, hoewel ook weer niet. Als ze je vragen of je iets wilt, vragen ze meestal “moet je ….?” en ik betrapte me er deze week op dat ik dat al een beetje begin over te nemen. In het ziekenhuis is de omgang met elkaar wel heel formeel, waar ik wel even aan heb moeten wennen. Aangezien ik gewend ben om mijn supervisoren redelijk snel te tutoyeren. Daarbij worden alle zusters hier met zuster aangesproken en alle dokters met dokter. gelukkig raak ik in het ziekenhuis steeds meer ingeburgerd en worden de omgaansvormen wel wat losser. Hoewel tijdens het werk en vooral tijdens het afspraken maken met de verpleging over de patienten ik het nog steeds lastig vind dat je alles moet vragen en heel directief moet zijn.

Het geloof speelt hier ook voor veel mensen nog een belangrijke rol. Als je wordt opgenomen in het ziekenhuis wordt er ook meteen naar je geloofsovertuiging gevraagd. Daarnaast beginnen de zusters de dag vaak met gezang. Vandaag kwam de hoofdzuster een bijbel brengen voor in de artsenkamer. Daarnaast merk je in de omgang dat het geloof een belangrijke rol speelt. De secretaresse van de afdeling had bijvoorbeeld afgelopen weekend pijn op de borst, maar had daar weinig mee gedaan omdat ze vindt dat als het haar tijd is dat het dan haar tijd is. (en ze was bang dat ze heel veel moest betalen voor een consult op de SEH) In moeilijke situaties of gesprekken wordt de ouders ook altijd aangeraden te bidden voor hun kind.

Toch blijf je hier tegen een heleboel dingen die je wel weet, maar niet kunt, maar daar wordt je wel ongelovelijk creatief van. Zo was er deze week sprake van dat een patient dialyse moest ondergaan. In het academisch ziekenhuis is daar apparatuur voor en er is een dialyse centrum. Daar is wel expertise alleen voor kinderen is er alleen een apparaat in het AZ. Het probleem was alleen dat er geen kindercatheter was om het kind mee aan te sluiten. Respect voor de creativiteit en de manier waarop er altijd wel weer een oplossing komt voor dit soort problemen. Gelukkig is dialyse tot nu toe nog niet nodig geweest. Ik vraag me wel af hoe dat zou gaan als je als kind hier structureel moet dialyseren.

Kortom genoeg te leren zowel in het ziekenhuis als ook over de vele verschillende culturen en bevolkingsgroepen die hier bij elkaar leven. Wordt vervolgd…….

Lieve allemaal,

Zoals de meeste misschien wel wisten ben ik vorige week verhuisd van de wilhelminastraat in het uitgaanscentrum naar de Gongrijpstraat (meer in het “gewone” centrum). Het is 5 minuutjes korter fietsen elke dag en ik heb hier 4 huisgenoten en ook nog een groot aantal twee huizen verder.
de eerste avond al meteen aan kunnen schuiven met pizza eten (heerlijk als je dat al 4 weken niet hebt gegeten ) Zoals jullie op de foto’s hebben kunnen zien is mijn huisje een echt huisje met een slaapkamer, woonkamer en keukentje. Ik heb dus alles voor mezelf. De veranda voor mijn huisje en achter het grote huis waar de andere kamers zijn, dient als ontmoetingsplek om lekker te eten, kletsen en spelletjes te doen. Verder kun je er je hangmat ophangen. vorige week dus al een aantal keren met mijn huisgenootjes gegeten. Helaas is iedereen nu naar 2 huizen verderop verhuisd, maar ik heb nog een afspraak staan met Kim om pannekoeken (of pannenkoeken) te gaan eten. Verder blijft Laura die hier al 5 maanden stage loopt mij nog een maandje gezelschap houden en komen er morgen of overmorgen weer nieuwe mensen.

Vorige week ging in het ziekenhuis de week met het rouwrandje nog even verder. Het kindje wat we de week ervoor naar de IC hadden gebracht, kon steeds slechter beademd worden en overleed woensdag in de ochtend. Dezelfde ochtend overleed ook nog een ander kind aan metabole ontregeling door een nierprobleem in combinatie met ondervoeding. De zusters op de afdeling waren behoorlijk aangeslagen en konden moeilijk hun draai vinden, liepen een beetje te dralen op de gang. Toch werd er al snel weer overgegaan tot de orde van de dag. Terwijl ik met de kinderarts naar een kind in de couveuse naar het hart stond te luisteren kwam aan de andere kant van het raam de rouwstoet langs met het laatste kindje wat werd opgehaald door de lijkwagen. Toen gingen wel even de rillingen over mijn rug en werd ik wel even heel stil. Woensdag is ook de dag van de grote visite en hebben we met de kinderartsen nog uitgebreid gesproken en ge-evalueerd over alle “gevallen” van de afgelopen weken. Dit is iets wat hier natuurlijk wel vaker gebeurt dan in Nederland, maar 5 sterfgevallen gebeuren ook hier normaal misschien in een halfjaar tot een jaar.
De rest van de week verliep rustiger, donderdagavond in mijn dienst zelfs 0x (nulll keer) gebeld en ik krijg steeds meer eigen patienten.

In de tuin staat ook een mango (hier genoemd manga) boom waar elke dag wel een paar van die ontzettend zoete vruchten uitvallen. Als je snel bent dan worden ze niet opgegeten door de mieren en de muggen en heb je een lekker tussendoortje. Alleen zijn het heeellll veellll vruchten die eraf vallen, dus die kunnen we nooit allemaal op. Daarom heb ik vrijdag een poging tot het maken van mangoijs gedaan en dat was behoorlijk gelukt. Gisteren met een aantal huisgenoten behoorlijk zitten genieten!

Zaterdag was ik uitgenodigd door Wilma (een collega-coassistent van de VU die hier al 4-5 maanden zit en nu vakantie heeft) om mee te gaan op Dolfijnentoer. Deze rivierdolfijnen zwemmen een stukje verderop op de Surinamerivier.
Zaterdagmorgen was het behoorlijk aan het regenen. Ik ben nog even de stad in gegaan en dit keer de markt helemaal over gelopen (tenminste dat dacht ik maar er schijnt ook nog een ‘boven’ te zijn waar ik dan weer niet ben geweest). Vanwege de regen was het lekker rustig op de markt. Geweldig om te zien alle verschillende vruchten, groenten die ze hier verkopen en die namen hebben dat als ze zeggen wat het is ik dan nog steeds niet weet wat het nu precies is…. De visafdeling met een heleboel verschillende soorten vis…. daarna nog even langs de winkelstraten gelopen…..Ze hebben hier ook een Blokker! en nog even de boekwinkel in gegaan met een heleboel boeken over suriname, maar de verleiding weerstaan, eerst mijn andere boeken maar eens uitlezen.
Zaterdagmiddag met Marijke (een andere Vu collega die ik ook toevallig was tegengekomen toen ik mijn visum in Amsterdam ging halen bij het consulaat) , haar huisgenootje en nog twee andere meiden met de taxi richting Leonsberg gereden. Onderweg behoorlijke bui. Daaraangekomen ons aangesloten bij de groep die Wilma bij elkaar had verzameld. Rene, Wilma’s man, had het genoegen met 12 meiden en de bootsman op een bootje te stappen. Ondanks de forse buien toch maar op weg gegaan. Na een uurtje varen kwamen we nog een andere boot tegen, het werd droog en een aantal mensen die nat waren geregend hadden het eigenlijk wel gehad, toen we toch nog verrast werden door vinnen boven de waterlijn. Meer dan wat ruggen en vinnen hebben we ook niet gezien, maar het was een mooi gezicht zomaar midden op die grote rivier. Op de terugweg nog Fort Nieuw Amsterdam gepasseerd en weer teruggegaan naar Leonsberg. ‘s Avonds nog met Marijke en haar huisgenoten naar Roopram om roti te halen. Mmmmm, maar wel pittig (zoals eigenlijk alles hier in Suriname)

De steiger van Leonsberg vanaf het bootje

Zondagochtend eerst heerlijk uitgeslapen, wat hier nog behoorlijk tegenvalt aangezien ik elke dag om 6.40 opsta en in het weekend dus ook wakker wordt en er behoorlijk veel licht door de gordijnen komt. Daarna twee wassen gedraaid in mijn semi-automatische wasmachine (je gaat toch wel weer waarderen wat je thuis hebt….) Dat betekent dus wij draaien en u wast…… Je doet was in de wasmachine met zeep en water uit de douche (ik heb geluk dat mijn wasmachine naast de douche staat en dat ik warm water heb, anders moest het met koud water of moest ik eerst water koken) dan zet je ‘m aan en gaat ie 15 minuten wassen, dan laat je ‘m leeglopen en doe je opnieuw water erbij om ‘m te laten spoelen. Vervolgens doe je alle was in de centrifuge en die maakt het dan droog zodat je het op de waslijn kunt hangen om het helemaal droog te laten worden en dat dus twee keer.
Mam, ik ben er wel achter hoe al het wit destijds in Brazilie zo wit werd, ze gooien hier nl. gewoon bleekwater bij het witte wasgoed, anders wordt het grijs ipv wit. Zeker omdat de meeste mensen hier niet met warm water wassen. Ze hebben hier ook niet echt waspoeder voor witte was, ik heb tot nu toe maar 1 soort kunnen ontdekken.
Na twee wassen te hebben gedraaid is zoals jullie begrijpen de halve dag alweer voorbij en heb ik nog heerlijk tussen de regenbuien door een boekje gelezen in de zon.
Helaas was het al weer veel te snel maandag en had ik ‘s nachts niet zo lekker geslapen dus echt uitgerust begon ik maandag niet aan mijn dag.
Sinds gisteren heb ik nieuwe collega co-assistent op de afdeling uit Rotterdam, wel gezellig om een beetje ervaringen uit de wisselen. Gisteren vooral bezig geweest met wegwijs maken en uitleggen hoe het een beetje werkt (de mazzelkont heeft het geluk dat ik dat de afgelopen weken al heb uitgevogeld) Morgen hoop ik dan eindelijk mijn tussenevaluatie te krijgen, ik ben benieuwd…….